Lech to pierwszy z listy zaledwie dwóch polskich aerostatów załogowych wyposażonych w napęd silnikowy.
Nie była to polska konstrukcja. Sterowiec został zakupiony z demobilu we Francji na początku 1922r. Był to sterowiec ciśnieniowy Zodiac VZ-11 klasy Vedette. Należał do marynarki francuskiej i tam nosił nazwę Commandant Coutelle. Sterowiec ten przeznaczony był przede wszystkim do lotów patrolowych, eskortowania konwojów morskich i wykrywania okrętów podwodnych. Warto zauważyć, że to ostatnie zastosowanie bywało niezwykle skuteczne ze względu na podobne prędkości łodzi jak i sterowca. Z powodzeniem zwalczano w ten sposób łodzie podwodne jeszcze podczas II wojny światowej.

Gazem nośnym jaki zastosowano w tym sterowcu był wodór. Pojemność powłoki wynosiła 3150m3, długość 50m, a średnica 12m. Lech osiągał prędkość 80km/h przy zasięgu 800km i pułapie 3000m.

Tuż po zakupie rozmontowany sterowiec przetransportowano do Gdańska, skąd w marcu 1922r. trafił do Torunia. Tam montażem Lecha zajął się por. Zbigniew Burzyński, wcześniej odbywający specjalną praktykę we francuskich zakładach Zodiaca. Należy tu dodać, że Zbiegniew Burzyński znany przede wszystkim z wielu późniejszych światowych wyróżnień (puchar Gordon Bennetta) i rekordów w lotach balonami wylatał na Lechu około 300 godzin.

Sterowiec należał do Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej w Toruniu, przy której utworzono szkolny batalion sterowcowy. Po rozformowaniu szkoły w 1924r. sterowiec przydzielono do I Batalionu Balonowego w Toruniu.
Pierwszym komendantem Lecha był por. Sławomir Bilek. W latach 1923-26 wyszkolono na pokładzie Lecha 18 pilotów i kilkudziesięciu członków załogi. Sterowiec dokonywał licznych przelotów do Poznania i Legionowa – miejscowości, w których istniały hale sterowcowe. Wykorzystywany był też do lotów propagandowych.

Niestety po roku 1926 Lech przeznaczony został do kasacji, a jego powłokę wykorzystano do wykonania hangarów polowych. Pomimo późniejszych wysiłków mających na celu budowę i rozwijanie polskich konstrukcji był to praktyczny koniec 'klasycznej' epoki sterowcowej w Polsce.

Jako doskonałe uzupełnienie powyższego tekstu polecam najnowszy artykuł o sterowcu LECH.

Kazik Perkowski
AIRBOT.net (2005)